Bir iş için bir firmaya gittim. Siteleri yapılacak belli başlı materyallere ihtiyacım vardı neyse almak üzere hareket ettim. Vardım hoş beş, şunu yapalım, bunu yapalım fasıllarından sonra çaylar geldi. Yudumlarken çayları bu yaşıma kadar duyduğum ilginç sorulardan birisi geldi ortama. Buyursun gelsin;

- Şimdi arkadaşlar Türklerin lideri kimdir?

Ver bakayım cevabını. Mustafa Kemal Atatürk mü dedin benim gibi? Yok efendim o öyle değilmiş. Okuyun öğrenin.

- Mustafa Kemal Atatürk. Cevabımı verdim.

- Neden Türkler müslüman değil mi? gibi bir soruyla daha karşılaştım.

- Hepsi değil diye cevap verdim. Üzerime dönen patlamış gözleri görmeliydiniz. Şu an burda ne kadar anlatsam da manasız kalır annelerine öyle bir küfür etmiştim ki sanki yedi sülalelerinin kulakları çınlamıştı…

Tabi kalakalan sevgili müşterim konuyu başka bir noktaya getirerek sinir katsayımın tabanını katlama çabalarına devam etti. Şimdi ki konuya dikkat edelim. Konu şu an yaşayan, piyasada gezen gençlerin Kur’an bilmemeleri. Duyduğum şeyi aynen yazıyorum :

- Şimdiki gençleri görüyoruz, hiç biri Arapça bilmiyorlar. Dolayısıyla Kur’an okumayı, dinlerini de bilmiyorlar. Bunun nedeni ne biliyor musunuz? Atatürk dediğiniz adamın alfabe inkılabı. Bu kadar adamın vebali onun üstünde bilesiniz.

Şok oldum, kilitlendim. İçimden neler dedim o an hatırlamıyorum. Şöyle devam etti. Mustafa Kemal‘in Kocatepe’deki “Allah’ım ben düşünerek, aklımla bu milleti bu kadar başarıya kavuşturdum, bundan sonrasını Sen bilirsin” sözünü, Kur’an içinde geçen ayetleri çok iyi bilmesi ve sorulduğunda anında cevap vermesini bilmeksizin.

- Atatürk ne yapmış ki? Bütün millet elinden geleni yapmış da bu devlet kurulmuş. @#$½@#$½#$ … vs… vs…

Abi kaptırdı kendini anlatıyor, veriyor alıyor. Lafını esirgemek yok. O an acaip düşüncelere daldım. Demek ki bu milletin %90′ı böyle düşünüyor. Açıp bir kitap karıştırmak, azıcık tarihle haşır neşir olmak yok demek ki. Yazalım bakalım okuyan olur da aklında kalır bir yerlerde lazım olur.

Atatürk alfabe inkılabı ile Arapça’yı mı kaldırdı bir soralım şimdi sizlere? Türkler, yani Osmanlı İmpratorluğunun fertleri Arapça mı konuşuyordu, Arapça mı yazıyordu? Lütfen bu soruyu düşünü araştırın ve öyle cevaplayın. Al hatta sor Google’a . Neymiş cevabı? …

Türk Dili ve Edebiyatı okuyan insanlar mefailün failatün diye gezerken Osmanlıca ile mi haşır neşir oluyorlar Arapça ile mi? Bir sorun bu bölümlerde okuyanlara.

Ya da dine dönelim soralım. Bir fert, aklı salim bir insan birilerinin dayatmasıyla mı Kur’an’ı ya da İslam’ı öğrenmeli? Çok net bilmiyorum ama yıllar yılı okullarda bize Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi derslerinde yanlış mı öğrettiler; “İnsanlar dini hür iradeleri ile arasınlar bulsunlar öğrensinler.” diye.

Veya sen vebalden bahsediyorsun be gerizekalı müslümanların lideri olarak yücelttiğin Hazreti Muhammed ile küçümseyerek hata ettiğin bir lideri nasıl bir kıyas içine sokuyorsun?

“Atatürk ne yapmış ki?” diyorsun. Milleti yönlendirmiş, sana göre basit hiç bir şey yapmamış. Olmasaydı bu adam, hiç doğmasaydı, bu gün İngiliz, Fransız sömürgesinden arta kalmış dini Hristiyanlık, para birimi frank, sterlin olan Afrika ülkeleri gibi olmak hoşuna mı gidecekti? …

Sen bu sorulara makul ve mantıklı cevaplar ver cidden çürüt benim söylediklerimi ben Türk Vatandaşlığından çıkmak için belge ile başvuru yapacağım. Al Sana meydan …

Senle ne güzel günler geçirdim. Kah ağladım, kah güldüm. Bazen de kılıç kuşandım. Sen hep beni dinledin. Sadece beni dinledin. Görünürde iki kişiye ait olsan da aslında sen sadece benimdin. Ben de sadece senin. Ama artık gidiyorum sevgili blog. Görünürde de, gerçekte de sadece bana ait olan bir yer yarattım kendime. Sanma ki seni sevmediğim için gidiyorum! Aksine, benim için çok önemlisin. Ama kalmam için senin başka birisi içinde çok önemli olman gerekirdi. O zaman gerçek anlamına kavuşurdun. Fakat, maalesef bu hiçbir zaman tam manasıyla olmadı. O yüzden hep bir yanın eksik kaldı. İnan ben de senin kadar üzüldüm bu duruma. Zaten bu yüzden gidiyorum ya…

Hoşça Kal Kiratein.

Beni unutma, çünkü ben seni hiç unutmayacağım. Hatta arada uğra bana. Uğramak istediğind buraya tıklaman yeterli. Sana kapım hep açık. Kendine iyi bak…

Değil mi Aşkım?

Örneğin, motomot ezber başarılı moronların olmazsa olmazıdır. Muhabbet kuşları bile, zekaları olmadan belli sayıda kelime ezberleyip söyleme yeteneğine sahipse, bu kimselerde farkındalıkları olmaksızın muhabbet kuşlarının izinden gitmektedirler. Ancak, gerçekten başarılı olan kimseler zekalarını kullanabildikleri için, ve öğrendiklerini uygulayabilip kullandıkları için daha revaçtadırlar.

Buna rağmen bazı kimseler (!) zekayı matematik sorusu çözmekle ölçüyor. Gülünç.  Nice matematikçiler, fizikçiler tanıdım şu hayatta. Embryo dönemini bile anne rahminde okulda geçirmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, ben fizikçiler ve matematikçiler kadar “kabız” insanlar tanımadım. Bağırsaklarındaki o yük yüzlerine pis bir şekilde yansımıştır. Hepsi kendisini Einstein ile özdeşleştirip, etrafındakilere dalga malzemesi olurken, bir yerleri kalkık bir şekilde fotosentez solunumu yaparak yaşamlarına devam ederler.  (Mesela onlar böyle uzun bir cümleyi biz sosyal zekalı insanlar için kuramazlar )

Ortaokul yıllarımda, bir arkadaşım vardı. Sarışın bir kız. Uzun boylu. “Gözlüklü”. Matematik öğretmeni onun için “cevap anahtarı” derdi. Ancak benim sevgili arkadaşım gelin görün ki konuşamazdı. Ciddiyim! Tenefüslerde pencere kenarında “saksı misali” oturur, test çözerdi. O’nunla iletişime geçmek için harcadığım eforu bir ben bilirim! Ancak çabalarım, (benim gibi inatçı bir insanın çabaları) boşa çıkmadı. Önce sadece benimle konuştu, sonra diğerleriyle de konuşmaya başladı. Fakat, bu konuşma takdir edersiniz ki o kadar da verimli değildi. O testleriyle mutlu bir insandı. Nitekim, ODTÜ matematik bölümünü kazandı. Ancak eminimki test sayfalarında yakaladığı bu başarıyı ikili ilişkilerinde bulması için çok fırın ekmek yemesi gerekecek.

Bir de konuşabilen moronlar var ki aslında onlar daha kötü. Çünkü saçmalamaktan öteye gitmez sözcükleri. Konuşmaktan da yorulmazlar. Saçmaladıklarının farkında olmadıkları için, onlarla iletişim kurma gafletinde bulunan insanların “he, he” diyerek geçiştirmeleri, onları bir an önce susturmak için etkili olabilecek bir yöntemdir. Bu unutulmamalıdır.

Eğer sizin de çevrenizde bu tür insanlar varsa, sakın ola sularını ve gübrelerini eksik etmeyin. Arada sırada topraklarını da değiştirin ki hayatlarında bir değişiklik olsun. Bol bol test ve problemlerle meşgul edin onları, ki zararsız bitkisel yaşamlarına devam etsinler. Yazıktır. (İçime acıma duygusu geldi birden)

Evet, şu ana kadar moronlar hakkında yeterince bilgi verdim kanımca. Biraz da bizim gibilerden bahsetmek istiyorum. (övünmek gibi olmasın, öyle algılanmasın sadece gerçekler)

Aslında söylenecek çok şey var,  ama bir o kadar da az anlatılmalı. Kısaca değinmek gerekirse, kabız insanlardan değiliz. Rahatız. Elbette başarılı olmak adına biz de çalışırız ancak sonuç iyi olmazsa (ki bu, nadirdir) üzülsek de “olsun düzeltiriz elbet” deyip savaşa devam ederiz. Netice de %99 başarılı olup, alnımızın akıyla insanlığımızı kaybedip bitkiye dönüşmeden güzel bir başarının tadını çıkartırız.

Şu iki gündür, notlarımın açıklanmasıyla ben de başarımın tadını çıkartmaktayım. Ve bununla da yetinmemeye karar verdim. Seneye çift anadal programına başvurup, 4 yılda iki üniversite bitireceğim umarım. Hem tercüman hem psikolog olacağım büyüyünce ben.   Beni tanıyanlar eskiden çok parlak bir öğrenci olmadığım için şimdilerde burs kazanmama vs. çok şaşırıyor.  Evet, benim aram hiçbir zaman hız, yaş, havuz problemleri falan filanla çok iyi değildi azınca kararınca geçerdim o derslerden.Velhasıl ÖSS’de de büyük bir başarı elde edemeden girdim üniversiteye. Ama haticeye değil neticeye bakmak lazım. Ne oldum değil ne olacağım demeli. (atasözleri sözlüğü gibi hissettim bir an) Şu an çoğu insanın kıskandığı (evet buna şahit oldum biliyorum) ve özendiği bir ortalamaya sahibim.

Umarım bu kadar örnekten sonra zekayı rakamlarla kıyaslayanlar yanıldıklarını algılarlar. (E artık adem olan anlar kardeşim) Hepinize bol başarılı ve moronsuz günler dilerim. Siz de normal olmanın bir lütuf olduğunu unutmayıp, lütfen bunun tadını çıkaranlardan olun.

Bu gün yine sevgili gugıl’ımız çok tatlı bir logo ile çıktı karşıma. Açıkçası ne için tasarlandığını bilmiyorum ama, mavinin, yeşilin ve turuncunun ortaklığı mükemmel bir uyum yakalamış. Görür görmez çok beğendiğim için, buraya da eklemeden duramadım. Yeni yeni logolar bekliyoruz!

Bana bunu neden yapıyorsun? Nasıl oluyor da her yaşadığımı hiç konuşmadan biliyorsun? Ben ona buna tercüman olmaktan kendi duygularımın dilini unutmuşum, sen nasıl çözüyorsun kalbimin ana dilini beni hiç tanımadan? İyilik mi bu bana? Ben neden seni kendi yerime koyup, içimdeki kızla yüzleşircesine söylediklerini ard arda dinliyorum? Sence neden senle ağlıyorum? İşkence mi dersin? Mazoşistlik mi? Değil… Ama neden bunu yapıyorsun? Şu akan yaşlarımdan zevk ağlıyorum sen beni anlatırken… Ağladıkça ağlayasım, başa sarıp defalarca dinleyesim geliyor. Ama neden? Neden bana bunu yapıyorsun Sezen? Ya da, yap! Ne istiyorsan yap. Sitem etmiyorum. Sadece acımı yanaklarımdan senin ellerine akıtmak hoşuma gidiyor işte…

Bu gün deliler gibi sevdiğim, dopdolu bir beş yıl geçirdiğim adamın doğduğu gün. Bir açıdan benim de doğum günüm sayılır çünkü benim yaşamamı sağlayan kişi “O”. O olmasa doğmuş olmamın ne önemi kalırdı?

Hayatıma anlam verenim, sevgilim, dostum, aşkım, her şeyim!

İyi ki varsın ve bendesin. İyi ki doğdun Aşkım. İyi ki beni sevdin. Bana dünya’nın en değerli hediyesini “seni” verdin.

Doğum günün kutlu olsun bebeğim.

Seni çok ama çok seviyorum.

El ele nice doğum günlerine… Hep benimle, hep seninle…

Sabaha karşı saat 5 gibi uykuya dalmışım. O saate kadar klaye başında Bebeğim ile beraberdim. Uyuma kararı alıp netten ayrıldık biraz döndükten sonra yatakta uykuya dalmışım. Çok geçmedi uyandım ve hemen hazırlanıp yola koyuldum. Dövme yaptırmak içindi yolculuğum. Ama vardığımda mekanın kapalı olduğunu farkettim. Biraz dolaştım tekrar geldim. Tabi bu sırada Bebeğim tatlı rüyalar arasında koşturuyordu. Mekana apatman tarafından alındım. Meğer dış kapının kilit anahtarları başkasındaymış. Neyse beklemeye başladım. Tabi bu sırada Bir Tanecik Aşkım’a mesajlar atıyordum uyansın diye. “O” da beni kırmayıp uyandı . Bir süre daha mesajlaştıktan sonra saat 11:00 gibi içeri alındım. Asıl bekleme şimdi başlıyordu. Aletler çıktı, boyalar hazırlandı vs.. vs.. Ustanın işine karışılmaz. Kurbanlık koyun gibi uzandım koltuğa. Kolumu uzattım. Bir Tanecik Aşkımın bir gün önceden bıraktığım fotoğrafı işlenmiş, çizime hazır halde bekliyordu. Usta daha fazla bekletmedi. Bİr şeyler dökerekten koluma transfer etti ay parçası görüntüyü.

Kahvaltı etmemiştim. Aslına bakarsanız huyum değil. Saat öğleden sonra 01:00 olacak da ben kahvaltı edeceğim. Genelde böyledir. Bilmiyorum ki vücudun bir yere kadar acıya katlanıp da o yerden sonra yandım anam diyerekten iflas edeceğini. Aynen de öyle oldu. Görüntü gitti bende. Üzeyime üzeyime geliyoylaydı. Cok koykmuştum. . Uçuşan beyaz noktalara takıldı gözlerim. Usta müsade demeye kalmadı. Adam biliyor. İki günde bir önünde benim gibi yamulan birileri illa vardır. Bir iki küp şeker verdi bana kendime geldim. Bilmem kaç sene amatör de olsa basketbol oynadım ben bu kadar ter döktüğümü hatırlamıyorum. Her şeyin bir ilki vardır cinsinden. Neyse işleme kaldığımız yerden devam ettik sonrasında. İstediğim şey şekillendikçe şekillendi. Güzelleştikçe güzelleşti ve sonunda bitti. Ödememi yapıp bakımıyla alakalı bir kaç şey öğrendikten sonra çıktım tekrar geleceğimi söyleyerek.

Tabi bu arada atladığım bir şey var; bu arkadaş yaptığı işlerin fotoğraflarını çekiyor benimkini de çektiği gibi ve sosyal sitelerde yayınlıyor. Bu siteler de Bir Tanem tarafından markaja alındığı için pazarlığı sıkı yaptım. Bir süre yayınlamazsan sevinirim diyerekten. Nedeni sordu, söyleyince tabi neden olmasın diye cevapladı. Her şey istediğim gibi oldu. Her ne kadar bu yüzden biraz kızsa da Aşkım her şey güzel gidiyor. Malesef işe gitmek zorundaydım ve gece vardiyasındaydım. Yorgunluktan gerçekten bitmek üzereydim ama bir şekilde dayandım. Şu an gözlerim dönüyor. Kapanmamak için direniyorlar. Bu yazıya bir devam niteliğinde karalamalar gelecek.

Sana çok teşekkür ederim Sevgilim. Üzerimde seni taşımama izin verdiğin ve beni sonsuza kadar yanımda olup destekleyerek yaşamak için cesaretlendirdiğin için.

Seni çok seviyorum Aşkların En Güzeli.

Not: Mailine cevap yazacağım Sevgilim. Söz veriyorum.

İzin vereyim siz de bir düşünün. Ömrünüzün sonuna kadar sevdiğiniz insanın portresi kolunuzda olacak. Çoğuna göre bu işte nasıl denir gereksiz bir şey. Bize de diyenler oldu. Aman pişman olursunuz, yaptırmayın. Aman yarın bir gün ayrılırsınız, yaptırmayın. Sakat bu tür seçimler… Dın dın dın… Kim ne düşünürse düşünsün beni alakadar etmiyor. Çünkü bu benim istediğim bir şey. Ben Aşkım’ı canımdan çok seviyorum ve biz 6 sene gibi bir zaman dilimini birlikte geçirdik. Hiç bir şeyden korkum yok. Ne ben dönüp gideceğim ne de Aşkım beni bırakacak yolun ortasında. Biz nasıl başladıysak ve nasıl kenetlenmişsek öyle devam edeceğiz. Zaten bize bu tür cümlelerle yaklaşanarkadaş sandığımız ne kadar adam varsa uçtu gitti. Bir ben kaldım bir de Gülüm. Onlar zamanın kıvrımlarında yok olup gittiler ve kalsınlar lütfen gittikleri yerlerde. Şimdi kim olursa aynı gözle bakıyorum. Yarın bir gün bizim aramıza bir şey sokar; yok ayrılırsınız, efendime söyleyeyim böyle yürümez, ben kimler gördüm – 80 yaşlarındalar ya- diyecekler gözü ile bakıyorum. İlginç ve kötü gelebilir. Haklısınız. Ama insanlar yaptı bunu bize. Şu an benim böyle davranmamdan daha doğal bir şey arının bal yapması belki olabilir.

Neyse ne işte. Bence herkes kendi hayatını yaşasın da sıkıntı yapmasınlar bize. En güzeli budur. Bırakın bizi ne olur. Ne istiyorsak onu yapalım da başlıkta dedim ya “Bu gün en sevinçli en muylu gün” diye; her gün öyle olsun.

Gözlerinizi yorduğunuz için teşekkürler.

Özel Not : Seviglim seni çok seviyorum. Yarın bir yazım daha olacak dövmeden sonra. Ama kusura bakılmasın çünkü fotoğraf koymayacağım. Aşkım görmeden asla. Görüşmek üzere.