Ey Sevgili Kiratein…

Senle ne güzel günler geçirdim. Kah ağladım, kah güldüm. Bazen de kılıç kuşandım. Sen hep beni dinledin. Sadece beni dinledin. Görünürde iki kişiye ait olsan da aslında sen sadece benimdin. Ben de sadece senin. Ama artık gidiyorum sevgili blog. Görünürde de, gerçekte de sadece bana ait olan bir yer yarattım kendime. Sanma ki seni sevmediğim için gidiyorum! Aksine, benim için çok önemlisin. Ama kalmam için senin başka birisi içinde çok önemli olman gerekirdi. O zaman gerçek anlamına kavuşurdun. Fakat, maalesef bu hiçbir zaman tam manasıyla olmadı. O yüzden hep bir yanın eksik kaldı. İnan ben de senin kadar üzüldüm bu duruma. Zaten bu yüzden gidiyorum ya… :)

Hoşça Kal Kiratein.

Beni unutma, çünkü ben seni hiç unutmayacağım. Hatta arada uğra bana. Uğramak istediğind buraya tıklaman yeterli. Sana kapım hep açık. Kendine iyi bak…